Femkes debuutroman ‘Confituurwijk’ is begin maart 2019 bij Uitgeverij Van Oorschot verschenen. 240 pagina’s, 20 euro, 13 x 21 cm

 

Deze debuutroman is een schitterende, poëtische vertelling over een botsing van culturen in een Vlaamse achterstandswijk; een ode aan de schoonheid van banale dingen.

Vindevogel (1978) schrijft invoelend en tegelijk humoristisch, in een prachtig verzorgde stijl. Een zeer krachtig en opvallend debuut.

Marie verhuist na de dood van haar vader noodgedwongen naar een achterstandsbuurt; de gevreesde Confituurwijk. Haar nieuwe buurman, die in het dorp bekend staat als de Kroniek van de laatste kans, maakt het haar onmogelijk om te studeren voor een belangrijke auditie. Van een muzikale carrière is al snel geen sprake meer. Onthecht van alles wat ze kent, bevrijdt ze zich gaandeweg van alle verwachtingen en oefent ze zich in het nee zeggen. Tussen haar en buurtbewoonster Sam ontwikkelt zich ondertussen een complexe liefde.            

Confituurwijk toont dat mensen in staat zijn om zichzelf heruit te vinden, onder welke omstandigheden dan ook. Deze roman is een schitterende, poëtische vertelling over een botsing van culturen in een Vlaamse achterstandswijk, en een ode aan de schoonheid van banale dingen.

Fragment:
Onder mijn voeten ontrolde zich de Paardenbloemstraat. Er waren geen bochten of zijstraten. Alles was symmetrisch. Voortuinen van ros gras, perceeltjes botanisch verdriet, opgesmukt met onkruid, pisbloemen, geschilderde karrenwielen en ankers. In één tuintje was het gras onzichtbaar, zo dicht stonden de tuinkabouters er opeen. Netjes in rijen, een terracottaleger met puntmutsen. Op het voetpad werd het slechts een paar dunne boompjes gegund te leven. Behalve onkruid en kinderen groeide hier niets. 

DE PERS OVER CONFITUURWIJK

“Vindevogels loepzuivere stijl en subtiele tragikomische portretten maken van Confituurwijk een van de literaire ontdekkingen van het jaar.” **** Het Nieuwsblad

“Confituurwijk is een roman waar duidelijk hard aan gewerkt is. Het functioneel aanwenden van flash-backs, de treffende beelden die je her en der verspreid over de roman wil aanstippen (over een van de bewoners luidt het: ‘elke dag magerde hij meer uit zijn kleren’, of nog: ‘Tussen mij en de wereld spande een huid die te dun was om mijn miserie binnen en die van anderen buiten te houden’ , de overtuigingskracht waarmee een gemeenschap-aan-de-zijlijn wordt verbeeld: het blijven troeven die van deze roman een sterk debuut maken.” Jooris Van Zulle op Mappalibri

 

“Femke Vindevogel heeft een geslaagde debuutroman geschreven. Met humor, compassie en in een mooie stijl beschrijft ze het leven van een jonge vrouw in verwarring. Een vrouw die plotseling uit haar vertrouwde omgeving is gerukt. Ze komt terecht komt in een voor haar wezensvreemde en schijnbaar vijandige omgeving waarin ze zicht moet zien te redden. Het is een prachtige en humorvolle vertelling over de kracht van de mensen in een Vlaamse achterstandswijk.”  ∗∗∗∗ Allesoverboekenenschrijvers, Theo Jordaan

“Deze debuutroman van Femke Vindevogel is een schot in de roos. Het is lang geleden dat ik zoveel plezier aan een boek heb beleefd. De poëtische vertelstijl en de humoristische toon maken dit boek licht verteerbaar en toch heel voedzaam. Je raakt bedwelmd door de schoonheid van woorden en tegelijkertijd krijg je de stank van okselzweet geserveerd. Sensualiteit ten top. Het is heerlijk vertoeven in het hoofd van Marie waar heden en verleden harmonieus in elkaar klikken.” **** ZIZO Magazine, Rudy Thewis

“Deze hele debuutroman leef je meeste het meisje dat in totale vervreemding, zonder steun van wie dan ook – zelfs de relatie met haar vriendin is verwoestend – maar één antwoord ziekte op de vraag: wat wil ik nu zelf? Wat goed is, komt snel en dit komt razendsnel!  De Telegraaf

“Droogkomisch, met heerlijke Vlaamse tongval geschreven roman over overleven in een rauwe volksbuurt.” Zin Magazine

“Vanaf de eerste zin raak…vol panache, ontwapenend eerlijk en dat tikkeltje humor…Heerlijk boek.” Standaard Boekhandel, Emmanuelle Rollé  

“Vindevogel gebruikt originele beeldspraak en geeft dankzij haar formuleringen een humoristische laag mee aan haar boek. ‘Het teveel aan botox had zich opgehoopt in haar brein. Haar vel was plastic. Haar borsten silicone. Zelfs na haar dood zou ze niet vergaan.’ Soms zit in een enkele zin de pijn van een heel leven: ‘Mijn moeder gaf enkel affectie in de schemering, als het niet geregistreerd werd, wanneer ze dacht dat ik sliep.’ Die stijl geeft hoop voor de toekomst.”, *** Leeuwarder Courant, Dagblad van het Noorden en Tzum, Coen Peppelenbos